19.7.09

Mensen-zonder-papieren: nood aan een andere strategie

Het is frustrerend om een artikel over de mensen-zonder-papieren te schrijven. Niet omwille van de mensen-zonder-papieren zelf, hun vastberadenheid om een regularisatie af te dwingen en om te vechten voor een degelijke toekomst kan enkel maar bewonderd worden.

Het probleem waarmee we echter worden geconfronteerd, is dat de situatie totaal vast lijkt te zitten zonder enige hoop op verandering. Minister Turtelboom werd door haar partij (Open VLD) aan de top van het “ministerie van asiel en migratie” geplaatst, maar dan wel met als enig doel om ervoor te zorgen dat er geen millimeter zou worden opgeschoven in het asieldossier. Turtelboom vervult die rol met verve. Ze toont een misprijzen voor de mensen-zonder-papieren en blijft onverschillig tegenover het dagelijkse lijden van tienduizenden families.

Een aantal kleine patroons in bijvoorbeeld de bouwsector, de horeca of de fruitpluk zullen blij zijn met de steun die zij krijgen van de liberale vrienden. Zij kunnen immers gewoon verder gaan met het uitbuiten van arbeidskrachten die zonder papieren goedkoper zijn dan met papieren. Er wordt voor zwartwerkers immers geen sociale zekerheid betaald en ze beschikken evenmin over mogelijkheden om rechten af te dwingen.

De wanhopige situatie brengt er verschillende groepen van mensen-zonder-papieren toe om terug te grijpen naar wat ze als het laatste drukkingsmiddel zien: hongerstaking. Een aantal van die acties leidden tot beperkte toegevingen waarbij een tijdelijke werkvergunning werd gegeven en waarbij de aanvrager nadien een nieuwe regularisatieprocedure moest beginnen. De Dienst Vreemdelingenzaken zet echter een rem op alle procedures en komt steevast terug op iedere toegeving die werd gedaan. De afgelopen periode hebben Turtelboom en de Dienst Vreemdelingenzaken hun positie nog verstrakt: ze zijn bereid om de hongerstakers te laten sterven zonder ook maar iets te doen.

Ondanks de resultaten bij de regionale verkiezingen lijkt het er niet op dat de liberalen uit de federale regering zullen verdwijnen. De situatie dreigt nog lange tijd vast te zitten. De beweging voor de mensen-zonder-papieren moet dat aangrijpen om over haar strategie na te denken. Het zal niet volstaan om druk te zetten op de partijen in het parlement (dit is het enige perspectief dat door verschillende humanitaire organisaties naar voor wordt gebracht). De mensen-zonder-papieren moeten zich richten tot de enige kracht die een echte druk kan uitoefenen: de arbeiders en hun vakbonden.

Door zich syndicaal te organiseren, deel te nemen aan de vakbondswerking en door de arbeiders “met papieren” te overtuigen dat een regularisatie ook in hun belang is, zou het mogelijk zijn om de solidariteit uit te breiden en grootschaliger acties op te zetten tegen de patroons die via zwartwerk mensen-zonder-papieren uitbuiten en de politieke bondgenoten van die patroons.

Geen opmerkingen: