13.3.09

Geweld: symptoom van een zieke maatschappij

Artikel door Alain (Namen) uit de maart-editie van Socialistisch Links

Een aanval met paintball-geweren in het atheneum Jules Destrée in Marcinelle. Een aanval van een 15-tal jongeren in het koninklijk atheneum van Alleur. Agressie met messen tegen een leerkracht in het instituut Don Bosco in Ghlin. De laatste tijd duiken er in de pers regelmatig berichten op van jongerengeweld in en rond scholen. Welk antwoord geven we op dit blijkbaar toenemend probleem? Is repressie de enige oplossing?

Iedereen heeft recht op veiligheid. De leeromgeving moet bescherming bieden aan jongeren zodat ze in de best mogelijke omstandigheden opgeleid kunnen worden. De daders van bovenstaande feiten moeten dan ook gestraft worden. Welke sancties schuift de huidige regering naar voor? Het opsluiten van minderjarige jongeren in jeugdgevangenissen. Het verhogen van het aantal politieagenten en van toezicht en controle. Inperking van de burgerlijke vrijheden. Waar zal dit allemaal eindigen?

We moeten de agressies in een ruimer kader plaatsen. Naast agressie en vandalisme tegen personen en goederen zijn er nog andere vormen van geweld die tekenend zijn voor de malaise in de samenleving. Zelfmoord bijvoorbeeld, is de tweede doodsoorzaak bij jongeren tussen de 15 en 25, na het verkeer.

Het toenemend alcohol – en drugsgebruik bij jongeren is een ander teken aan de wand. Volgens een onderzoek in opdracht van de Wereld Gezondheidsorganisatie in 2006 neemt 18,1% van de jongeren in ons land tussen 12 en 14 minstens één verdovend middel.

Als we weten dat 15% van de gezinnen in ons land onder de armoedegrens leeft, is het misschien niet zo gek om een verband te leggen tussen het kapitalistisch systeem dat zovelen uitsluit en het toenemend gewelddadig gedrag van sommige jongeren.

Het onderwijs is zeer selectief en ongelijk. Een leerling op drie verlaat het onderwijs zonder diploma secundair onderwijs. Er is een toename van het aantal leerlingen dat zijn jaar moet overdoen en in een richting wordt geduwd die hij/zij zelf niet wenst. Het gevolg daarvan is dat veel leerlingen afhaken en een afkeer hebben van het onderwijssysteem en de mensen die er in tewerkgesteld zijn. De eerste slachtoffers van dit systeem zijn kinderen van ouders met een laag inkomen. Ze lopen meer risico om hun jaar over te doen en/of om doorverwezen te worden naar technisch of beroepsonderwijs. Het prestatiegericht onderwijs beschouwt die richtingen als “minderwaardig”.

Jongeren in alle richtingen worden gedwongen steeds beter te presteren en dat van jongsaf aan. Zelfs in de lagere scholen neemt het gebruik van rilatine sterk toe. Vorig jaar werden in België 14,8 miljoen pillen verkocht (begin jaren 1990 waren dat er nauwelijks 200.000).

De prestatiedruk gaat gepaard met een consumptiedruk en een grotere rol van ideaalbeelden. De reclame-industrie heeft in tegenstelling tot het onderwijs geen tekort aan middelen. Dit versterkt het idee dat alles kan en mag, zolang er maar voor wordt betaald. De media hebben bovendien een grote invloed op jongeren die nog op zoek zijn naar een eigen identiteit. Dit versterkt het beeld van de vrouw als lustobject en een seksualisering van de samenleving. Het is niet verwonderlijk dat er iedere week een verkrachting wordt gemeld in een school.

De doelstelling van onderwijs is onder meer het leren omgaan met frustraties en verlangens. De reclameindustrie doorkruist dit door steeds maar te herhalen dat alles onmiddellijk kan en mag als je maar betaalt. In een samenleving waar alles te koop lijkt te zijn, maar waar veel mensen uitgesloten zijn van consumptie, groeien er frustraties die o.a tot uiting komen in geweld op school. In een aantal gevallen is het geweld extreem, zoals de moord op Joe Van Holsbeeck.

We moeten opkomen tegen alle vormen van geweld en onveiligheid. Dit begint met het gevecht tegen sociale problemen. Op een moment dat duizenden mensen hun baan verliezen, liggen veel uitkeringen nog altijd onder de armoedegrens. Er is een beleid nodig voor de verbetering van de sociale zekerheid en het behoud van onze banen. Er moet een einde worden gemaakt aan de ongelijkheid in het onderwijs op alle niveau’s door voldoende middelen vrij te maken. Er is daarnaast ook nood aan een betere toegang tot cultuur om een tegengewicht te bieden tegen op de dominantie van de reclameindustrie. Dit systeem is rot tot op het bot, tijd voor een socialistisch alternatief!

Geen opmerkingen: