18.12.08

Music for Life of de ver-van-ons-glazen-huisshow

De Morgen publiceerde vandaag een interessant opiniestuk over de actie Music for Life. We kunnen ons wel wat vinden in deze kritieken en bedenkingen. Ook wij vinden het goed dat er iets wordt gedaan voor vluchtelingen en zeker dat Studio Brussel daar een actie rond opzet, maar vrezen net als de auteurs van het opiniestuk dat dit soms wat naar een publiciteitsstunt neigt waarbij vluchtelingen in eigen land gemakshalve over het hoofd worden gezien... Stof om over na te denken!

Hieronder vind je het opiniestuk van Kristof Titeca (Instituut voor Ontwikkelingsbeheer UA), Jeroen Adam en Ruddy Doom (Conflict Research Group, UGent).

Vrijdag gaan Studio Brusselpresentatoren Tomas De Soete, Siska Schoeters en Sofie Lemaire een week lang het glazen huis van Music for Life in. Radio maken voor het goede doel, en dit jaar is dat 'moeders op de vlucht'. De auteurs vrezen 'dat een complex fenomeen als migratie zijn politiek karakter wordt ontnomen om in een grootschalige mediacampagne te passen'.

Op vrijdag 19 december begint de actie Music for Life voor het lot van moeders op de vlucht. Dit is een lovenswaardig initiatief: het laat toe om 'serieuze' zaken als conflict en migratie op een 'verteerbare' manier aan een breder publiek voor te schotelen en hiervoor fondsen in te zamelen. Ook de massale respons die vanuit alle hoeken van de maatschappij komt om deze actie te ondersteunen is overweldigend. Het spreekt dan ook voor zich dat wij, die dagelijks aspecten van conflict en marginalisering in het Zuiden bestuderen, deze actie een warm hart toedragen.

Zonder onze steun voor dit lovenswaardige project in twijfel te trekken, willen we toch enkele kanttekeningen plaatsen bij dit gebeuren. Naast het massaal geld inzamelen stellen zowel Studio Brussel als het Rode Kruis expliciet voorop dat deze actie tot doel heeft om brede lagen van de bevolking te sensibiliseren over migratie en geweld. Het gevaar dreigt echter dat dit laatste objectief zijn doel voorbij schiet door migratie als een gedepolitiseerd, eenzijdig humanitair vraagstuk voor te stellen, dat zich ver van ons eigen bed afspeelt. Meer specifiek willen wij de vraag formuleren aan zowel Studio Brussel als het Rode Kruis waarom vluchtelingen in ons eigen land geen aandacht krijgen in deze actie over moeders en kinderen op de vlucht.

De vrees die bij ons leeft is dat een complex fenomeen als migratie zijn politiek karakter wordt ontnomen om in een grootschalige mediacampagne te passen. Het hoofdprobleem hierbij is dat cruciale zaken worden doodgezwegen omdat ze niet meer in het gezellige plaatje passen. Dat de situatie van vluchtelingen in België - in de volksmond ook 'illegalen' genoemd - hierbij simpelweg niet aan bod komt, roept bij ons toch enige vragen op over de manier waarop vluchtelingen in deze campagne belicht worden. Intern ontheemden in Noord-Uganda en elders in de wereld kunnen immers makkelijk als een droevig, maar apolitiek probleem afgedaan worden dat wordt opgelost met liefdadigheid. Het is namelijk zeer ver van ons glazen huis. De vluchtelingen die in ons land zijn terechtgekomen mogen helaas niet aan bod komen, omdat dit te zeer zou aantonen dat migratie een inherent politiek probleem is dat ook in onze samenleving aanwezig is.

Door deze oogkleppen op te zetten bestaat het gevaar dat een bewonderenswaardige actie als Music for Life zichzelf reduceert tot een reclamestunt voor de betreffende zender. Waarom wordt er geen aandacht besteed aan de door het Rode Kruis (waarnaar de winsten gaan) gerunde asielcentra in ons land? Overigens, wie hierbij het argument aanhaalt dat het er niet om gaat om politieke statements te maken in deze gezellige kerstperiode, onthult vooral dat hij weinig begrijpt van de dagelijkse realiteiten waarmee vluchtelingen in het Zuiden geconfronteerd worden. Wat zou minder politiek zijn aan intern ontheemden in de straten van Gulu en Lira dan aan de mensen zonder papieren in de straten van Brussel en Gent? Dat Studio Brussel hierbij dezelfde tactiek van de meest radelozen van deze vluchtelingen - het zichzelf uithongeren - hanteert en tot entertainment reduceert zonder deze laatste te (willen) belichten, is op zijn zachtst gezegd ironisch te noemen. Het zou van moed en oprecht engagement getuigen om naast alle gocartraces, spinning-marathons, fotoshoots en megafuiven, ook te denken aan de vluchtelingen om de hoek van het glazen huis.

Opnieuw, dit initiatief wordt door ons een groot hart toegedragen. Maar om de slogan van de actie te parafraseren: ook deze vluchtelingen zijn nergens zonder jouw hulp.

Geen opmerkingen: