15.12.08

Massamobilisaties in Griekenland houden aan. Hoe kan deze beweging vooruit gaan?

door Takis Giannopoulos, Xekinima (Griekenland)

Na de algemene staking in Griekenland op woensdag wordt het land nog steeds gekenmerkt door een revolte van jongeren en arbeiders. De algemene staking van woensdag was de vierde dit jaar en de tweede in de voorbije twee maanden. Het werd een groot succes waarbij tienduizenden betogers door de straten van Athene, Thessalonica en andere steden trokken.

Dit is bijzonder belangrijk omdat deze staking er kwam na de rellen en vernielingen die werden aangebracht door groepen jongeren, deels aangestuurd door anarchistische groepen. Dat zorgde ervoor dat een aantal arbeiders bang waren om naar de betogingen te gaan omdat ze vreesden voor een confrontatie met de politie of aanvallen op de betogers.

De regering contacteerde de vakbondsfederaties GSEE en ADEDY met de vraag om de mobilisatie voor de algemene staking uit te stellen omwille van de acties van de jongeren en de aanvallen op politiekantoren. De vakbondsleidingen weigerden om de staking af te zeggen, maar lieten de betoging wel vallen en stelden enkel te zullen oproepen voor een meeting in het centrum van Athene en andere steden. De linkse formaties Syriza (een coalitie van radicaal-linkse organisaties) en de KKE (communistische partij) organiseerden hun eigen betogingen. Syriza trok naar de vakbondsmeeting, maar de communistische partij volgde haar eigen parkoers.

De regering wou potentiële betogers afschrikken en liet het gerucht verspreiden dat de noodtoestand zou worden uitgeroepen en dat zelfs het leger op straat zou worden gestuurd in de belangrijkste steden. Ondanks die geruchten werden de meetings en betogingen een groot succes.

Veel arbeiders gingen voor het eerst in hun leven naar een meeting of betoging. Er waren zelfs voorbeelden van managers of eigenaars van kleine bedrijven die samen met hun personeelsleden naar de acties kwamen. Er waren arbeiders uit chemische bedrijven die gasmaskers uitdeelden of bij hadden voor het geval dat de politie zou aanvallen met traangas of andere chemische stoffen.

De acties werden gekenmerkt door een strijdbare sfeer, wat in contrast stond met de toespraken van de vakbondsleiders en de vertegenwoordigers van de oppositiepartij PASOK (sociaal-democratie) en de regeringspartij ND (Nieuwe Democratie) die allemaal erg bang waren en opriepen voor overleg. Het enige dat werd voorgesteld was nog een betoging, maar zonder staking, op de dag dat de begroting in het parlement zal worden gestemd. Dat is nogal beperkt op een ogenblik dat brede lagen van de bevolking deze regering weg willen.

De betogingen en bijeenkomsten verliepen vreedzaam. Er werden geen vernielingen aangericht, geen gebouwen aangevallen, geen auto’s in brand gestoken en er waren geen confrontaties met de politie. Dit maakt het verschil duidelijk tussen de georganiseerde arbeidersklasse en de anarchistische en sommige andere ultralinkse groepen die enkele universiteiten bezetten en van daaruit regelmatig aanvallen organiseren tegen de politie en oproepen tot een “revolutie” (dat was vooral het geval na de rellen van vorige maandag).

Na de bijeenkomsten van woensdag waren er beperkte confrontaties tussen anarchistische groepen en de politie, maar dat bleef erg beperkt. Er is onder de linkerzijde in Griekenland heel veel discussie over de rellen. Xekinima (de Griekse zusterorganisatie van LSP) begrijpt de woede van de jongeren die met stenen naar de politie gooien, maar we leggen tegelijk uit dat de macht van de beweging uit haar aantal bestaat. Groepen die enkel oproepen tot een “guerrilla oorlog” met de politie op straat, of zelfs overgaan tot vernielingen en plunderingen, kunnen enkel een contraproductieve rol spelen aangezien ze het potentieel van een massale en verenigde arbeidersbeweging ondermijnen. Nochtans is dat de enige kracht die een echte weg vooruit kan aanbieden.

Het belangrijkste nu is om te zien hoe de massabeweging vooruit kan gaan. Op donderdag en vrijdag waren er betogingen van scholieren en studenten. Er is echter geen centrale coördinatie van de scholierenacties waardoor er tal van lokale mobilisaties zijn. De studenten zijn beter georganiseerd maar erg verdeeld. Volgende donderdag is er een oproep voor een nationale bijeenkomst tegen de onderwijsbesparingen. Wij steunen die oproep volledig.

Scholieren en studenten kunnen een dynamische factor vormen om de beweging verder te zetten. Het personeel uit het onderwijs is bereid om op alle niveaus de acties te vervoegen. Een grote beweging van jongeren is mogelijk in de komende dagen. De linkse krachten moeten daar richting en leiding aan geven. Wij leggen daar met Xekinima heel sterk de nadruk op.

Het belangrijkste obstakel voor een verdere ontwikkeling van de beweging is enerzijds de rol van de vakbonden die door PASOK worden gecontroleerd en anderzijds de verdeeldheid ter linkerzijde, vooral het resultaat van de houding van de communistische partij die zich meer richt tegen Syriza dan tegen de heersende klasse, de kapitalistische staat en de regering.

Xekinima komt op voor volgende eisen:

  • de ontwikkeling van een nieuwe golf van bezettingen van scholen en universiteiten
  • een algemene staking van de vakbonden voor kerstmis
  • een eenheidsfront van de linkse krachten om de beweging vooruit te brengen
  • Syriza moet deze week in alle grote steden haar eigen bijeenkomsten organiseren
    voor de opbouw van strijdcomités (actiecomités) in alle regio’s om zo de strijd verder te ontwikkelen
  • voor de val van de regering (die erg onstabiel is en slechts één zetel op meerderheid heeft) en de vervanging ervan door een linkse regering die zich baseert op de jongeren en arbeiders. Dat kan enkel op basis van een socialistisch programma

Geen opmerkingen: