25.3.08

Niet in Afghanistan, niet in Tsjaad. Geen Belgische participatie aan imperialistische oorlogen!

Ons land heeft amper een ‘regering’, maar ze slaat alvast de oorlogstrommels aan. Als het van onze kersverse minister van Defensie (sic) Pieter De Crem afhangt, zullen Belgische troepen in gevechtssituaties ingezet worden in Afghanistan en wordt ook deelgenomen aan de Franse operatie om de Tsjaadse dictator Idriss Déby te ondersteunen. Tegelijk worden vredesuitstappen van scholen naar vroegere concentratiekampen niet meer ondersteund.

Het credo van Caesar, “als je vrede wil, bereid je voor op oorlog”, lijkt op maat geschreven van De Crem. Maar net als de meer glorierijkere Romeinse veldheer, is dit maar een dekmantel. Zowel minister De Gucht als Pieter De Crem (CD&V) maakten duidelijk dat er van een snelle exit in Afghanistan geen sprake zal zijn. “Je bent daar voor de lange termijn.” Ons land trekt dus ten oorlog. Maar waarom? De Amerikaans-Britse militaire agressie in de regio werd niet ingefluisterd door een vredesgodin, maar door militair prestige (Afghanistan) en olie (Irak). Wat heeft België daar te zoeken?

De Amerikaanse oorlogsmachine heeft zich vastgereden en is “overstretched”. Ze heeft te weinig militaire reserves om alle brandhaarden tergelijkertijd te blussen. Daarom draaide Bush zijn kar en deed beroep op zijn “bondgenoten” om het Amerikaans leger bij te staan in de “democratisering” van het Midden-Oosten

Democratie?

In Afghanistan dreef de militaire inval het fundamentalistisch schrikbewind van de Taliban (een vroegere bondgenoot van de VS) van de macht. Het regime dat daarna aan de macht kwam, steunde, zoals in Irak, niet op de massa’s armen en werkenden, maar op de stamhoofden en andere delen van de heersende klasse. Het verwondert dan ook niet dat de gewone bevolking vandaag geconfronteerd wordt met grote werkloosheid, corruptie, onveiligheid en armoede. In Afghanistan, een van de armste landen ter wereld, is de grootste bron van inkomsten de papaverteelt. In verschillende streken van Afghanistan én Irak, is het islamitisch recht terug in voege, waarvan een conservatieve interpretatie nefaste gevolgen heeft voor vrouwen, jongeren en werkenden. In Afghanistan dreigt de Taliban zelfs terug de macht te grijpen.

De anti-oorlogsbeweging

De protesten tegen de oorlog, wereldwijd en ook in de VS, waren massaal, zeker met de dreiging van een oorlog tegen Irak. Ook in ons land. Het leek hier geen kwestie, gezien de toenmalige regering geen steun gaf aan Bush’ oorlogsplannen. Maar dat was enkel voor de Irak-oorlog, en dan nog omdat het Frans imperialisme, grote zuster van de Belgische burgerij, er niet dezelfde belangen had als het Amerikaans imperialisme. Maar ook omtrent de interventie in Afghanistan mogen we ons niet laten vangen. Vandaag stellen Groen! en de SP.a zich op als vredesduiven, maar doen ze ons zo vergeten dat tijdens hun regeerperiode groen licht werd gegeven voor de (overgens zeer geheime) Amerikaanse militaire transporten door ons land. Bovendien keurde de SP.a het sturen van F-16s naar Afghanistan wel goed, toen ze niet in de oppositie zaten.

De anti-oorlogsbeweging is niet gebaat met de schijnheilige steun van deze partijen, net zoals ze in de VS niet kan rekenen op figuren als Obama, die teert op een anti-oorlogssentiment, maar bij de cruciale stemming in de Senaat gewoon afwezig was. Zowel in de VS als in Europa, kan de anti-oorlogsbeweging enkel op haar eigen krachten rekenen.

De anti-oorlogsbeweging is vandaag verzwakt, zeker in Europa, omdat ze er niet in slaagde de oorlogsplannen tegen te houden. Om Bush en co tegen te houden, zal er meer nodig zijn dan enkel betogen, hoe massaal dit ook gebeurde. In Europa en de VS moeten de anti-oorlogsactivisten mee helpen aan de uitbouw van nieuwe massale arbeiderspartijen, om zich te bevrijden van de grip van de traditionele partijen, zoals de Democraten in de VS en de groenen en sociaal-democraten in Europa. Ook in het Midden-Oosten is deze taak niet onbelangrijk.


Kapitalisme brengt oorlog voort

Anderzijds is de uitbouw van revolutionaire partijen wereldwijd ook nodig, om werkelijk komaf te maken met de armoede, werkloosheid, onveiligheid en oorlogsroes die het kapitalisme ons overal brengt. Na Afghanistan en Irak dreigt al een nieuwe internationale brandhaard in Afrika, waarbij ons land troepen zou leveren aan een door Frankrijk geleide “vredesmissie” die de dictator Déby in Tsjaad aan de macht moet houden.

Wij verzetten ons tegen deze imperialistische interventies en oorlogen. Om hieraan een einde maken, moeten we de (bodem- en andere) rijkdommen ter beschikking stellen in het belang van de behoeften van de wereldbevolking. Enkel zo kunnen de echte beweegredenen van oorlog bij de heersende elite en de voedingsbodem van haat en terrorisme weggenomen worden.

Emiel Nachtegael

Geen opmerkingen: