9.5.07

Na Karel Dillen

Onderstaand interessant stukje VB-geschiedenis werd deze week gepubliceerd op de site van het Anti-Fascistisch Front (AFF): www.aff.be

Na Karel Dillen (2)

Freddy Van Gaever kloeg in een opvallend artikel in Gazet Van Antwerpen erover dat nog maar weinig mensen Karel Dillen (foto 1) kwamen opzoeken aan zijn ziekbed (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070430). Van Gaever wordt daarvoor nu verketterd in de fax- en emailkrant ’t Scheldt, maar ook Knack noteert deze week dat Karel Dillen nog maar weinig alte Kameraden over de vloer kreeg.

Meer zelfs, Karl van den Broeck, tegenwoordig hoofdredacteur van Knack maar vroeger VB-watcher bij De Morgen, haalt in de Knack die morgen verschijnt onder de kop De dag dat Karel Dillen werd afgezet een geld- en vrouwenkwestie boven die Karel Dillen isoleerde aan de VB-top. Mathias Danneels schreef in Het Nieuwsblad gisteren terloops over "broedertwisten, vrouwenkwesties, overlopers, weglopers" nu (zie hierboven), blijkbaar is het nooit anders geweest.

Karl van den Broeck: “Frank Vanhecke en Philip Dewinter kwamen nog wel afscheid nemen aan zijn sterfbed, maar de afgelopen jaren kreeg Karel Dillen nog maar weinig alte Kameraden over de vloer. De man die het Vlaams Blok leidde van 1978 tot 1996 was dan ook al lang een paria binnen zijn eigen partij. Om dat beter te begrijpen, moeten we teruggaan naar 14 juli 1987, de dag dat Dillen de facto werd afgezet door Philip Dewinter. In 1985 rekruteert Geert Wouters (zoon van ex-VNV'er Leo Wouters en tot december 1988 voorzitter van de partijraad van het Vlaams Blok) Philip Dewinter uit het Nationalistisch Studentenverbond. Al gauw komen ook Marijke Dillen en haar echtgenoot Hans Carpels (nu topman van Selexion) over uit het NSV. In twee jaar tijd slagen ze erin het Vlaams Blok van koers te doen veranderen. In plaats van een puur Vlaams-nationalistische partij wordt ze een extreemrechtse partij naar het voorbeeld van het Front National van Jean-Marie Le Pen. Sindsdien staat het antimigrantenstandpunt op de voorgrond. Acties in Komen en Voeren, of pleidooien voor de teruggave van de 'gestolen' gebieden in Frans-Vlaanderen, maken plaats voor campagnes zoals 'Antwerpen voor de Antwerpenaren'. Het is het begin van het grootste electorale succesverhaal uit de naoorlogse Belgische geschiedenis. Geert Wouters en andere anciens, zoals algemeen secretaris Jaak Peeters, bestuurslid Renaat van Heusden én Gerolf Annemans (die in 1987 als opvolger van Dillen in de Kamer was gekomen) zien met lede ogen aan hoe Karel Dillen passief blijft bij wat zij een 'putsch' noemen. Ze vergaderen samen en smeden plannen om Dillen te overtuigen of opzij te schuiven.

Op 14 juli 1987 krijgt Karel Dillen de nekslag toegediend, maar dan wel van... zijn (toenmalige) schoonzoon Hans Carpels en diens boezemvriend Philip Dewinter. Op een bijeenkomst van het partijbestuur informeert Carpels kwansuis naar de staat van de partijfinanciën. 'Karel Dillen wordt lijkbleek, loopt woedend naar buiten en roept nog na: 'Als ge mijn stoel nog wilt, neem hem dan maar', vertelde Renaat Van Heusden in februari 1992 aan De Morgen. De vraag van Carpels was niet zo onschuldig. Via zijn vrouw Marijke wist hij dat Karel Dillen en zijn vrouw Madeleine Koninck kort daarvoor ruzie hadden gekregen.

Toen mevrouw Dillen een schenking voor de partij in de kluis wilde stoppen (waarvan zij in die pioniersdagen als enige de sleutel had), bleek dat haar man ook een volmacht had gegeven aan Patsy Vatlet (foto 2), met haar 21 jaar de jongste bediende van de partij. Noch het partijbestuur, noch de vrouw van Dillen was daarvan op de hoogte. Dillen weigert elke uitleg. 'Gij moet u niet met mijn privéleven bemoeien', zegt hij tegen Van Heusden en Wouters. De volgende dag gaat Gerolf Annemans bij Geert Wouters op bezoek. 'Hij vroeg me of ik Dillen wilde opvolgen. Ik heb dat geweigerd, ik wilde eerst nog eens met Dillen praten', zei Wouters in februari 1992 aan De Morgen. De vergadering, maar ook de eerdere 'geheime' ontmoeting tussen Van Heusden, Peeters, Wouters en Annemans, lekt snel uit. Achteraf zal Annemans verklaren dat hij Karel Dillen op de hoogte heeft gebracht van de 'samenzwering'. De samenzweerders (behalve Annemans) stappen uit de partij. Sommige dissidenten van toen, zoals Jaak Peeters, zijn nu lid van de N-VA. Hans Carpels kiest voor het bedrijfsleven, maar Philip Dewinter neemt resoluut de leiding van de partij over en duwt Marijke Dillen opzij voor het lijsttrekkerschap in Antwerpen.

Karel Dillen blijft als een soort bloempot op post en wordt verwend met een hele reeks mandaten voor zijn kinderen. In 1996 neemt hij echter wraak op de twee concurrerende 'samenzweerders', Dewinter en Annemans. Hij kiest voor Frank Vanhecke als zijn opvolger. Anno 2007, nu het Vlaams Belang opnieuw verwikkeld is in een strijd om de macht, duikt het verhaal van 1987 weer op. Vlak na het overlijden van Karel Dillen brengt De Tijd in herinnering dat Dillen in Annemans zijn opvolger zag 'maar werd gechanteerd met feiten uit zijn privéleven om Dewinter en diens clan meer speelruimte te bieden in het Vlaams Blok. Dillen gaf toe aan de chantage, waardoor Annemans' sollicitatie voor het partijvoorzitterschap werd afgewezen.' Net als zijn voorganger moet voorzitter Frank Vanhecke zich dezer dagen verdedigen tegen besmuikte allusies over zijn 'nauwe band' met Marie-Rose Morel.”

Geen opmerkingen: